Zaloguj



Licznik odwiedzin

DziśDziś156
WczorajWczoraj688
RazemRazem1880851
Bieszczadzka przyroda
Wpisany przez Lucyna Beata Pściuk   

 

Bieszczady pod względem przyrodniczym są jednym z najcenniejszych obszarów w Europie. Prawie całe objęte są różnymi formami ochrony przyrody. Najwyższa część tzw. Bieszczadów o wybitnych walorach objęta jest ochroną w ramach Bieszczadzkiego Parku Narodowego. Jego otulinę stanowi Ciśniańsko-Wetliński Park Krajobrazowy i Park Krajobrazowy Doliny Sanu. Park narodowy i jego otulina weszły w skład w trójstronnego, transgranicznego Międzynarodowego Rezerwatu  Biosfery "Karpaty Wschodnie" utworzonego pod egidą UNESCO. Oprócz tego mamy tu sieć Natura 2000 z dyrektywą ptasią i siedliskową. Bieszczady to kraina ssaków i ptaków puszczańskich.  Mamy niedźwiedzie brunatne, wilki, żbiki, rysie, żubry linii nizinno-górskiej, jelenie w ekotypie karpackim, orły przednie, orliki krzykliwe, trzmielojady, gadożery, puszczyki uralskie, puchacze, wszystkie gatunki polskich dzięciołów itd. No i mamy smętne resztki puszczy karpackiej, lasy o charakterze naturalnym.

Polecam artykuł Stanisława Kucharzyka "Lasy o charakterze pierwotnym w Bieszczadzkim Parku Narodowym" opublikowany w tomie 16 "Roczników Bieszczadzkich".

https://www.bdpn.pl/dokumenty/nauka/2009/roczniki16/art_01.pdf

Gdzie występuję lasy o charakterze pierwotnym na terenie BdPN. Oto mały fragment wspomnianego przez chwilą artykułu: "W wyniku przeprowadzonych prac waloryzacyjnych stwierdzono, że lasy noszące cechy pierwotne (kategorie A i B) zachowały się fragmentarycznie jedynie  w najbardziej niedostępnych obszarach. Największe kompleksy tworzą one w źródliskowych partiach potoku Górna Solinka (obszar dawnych rezerwatów „U źródeł Solinki” i „Wetlina” – 969 ha), na północno-zachodnim krańcu Parku (dawny rezerwat „Puszcza Bieszczadzka nad Sanem” – 283 ha) oraz w górnych partiach dolin potoków: Hylaty (274 ha) i Wołosatka (249 ha) (Ryc. 1). Lasy pierwotne kategorii A i B zajmują powierzchnię 1690 ha, co stanowi 7,6% powierzchni leśnej Bieszczadzkiego Parku Narodowego (Kucharzyk, Przybylska 1997). Buczyny krzywulcowe przy górnej granicy lasu (kategoria C) otaczają większość grzbietów bieszczadzkich pasem o zróżnicowanej szerokości i zajmują około 405 ha (1,8% powierzchni leśnej) (Kucharzyk, Przybylska 1997). Najszersza i najbardziej naturalna strefa buczyn krzywulcowych zachowała się w rejonie Wielkiej i Małej  Rawki. Z uwagi na położenie i charakter w drzewostanach tych nie pozyskiwano  drewna, jednak podlegały one często oddziaływaniu gospodarki pasterskiej, którą prowadzono na połoninach do II wojny światowej (Janowski 1939; Augustyn 1993). Ogółem lasy pierwotne zajmują około 2100 ha i występują na stromych zboczach i terenach wysoko położonych lub też niedostępnych z innych powodów (Ryc. 2). Na ich zasięg znaczący wpływ wywarła gospodarka leśna, prowadzona w ciągu ubiegłego wieku do momentu objęcia ochroną, co dla większości terenu miało miejsce dopiero w czasie pierwszego i drugiego powiększenia  Bieszczadzkiego Parku Narodowego (lata 1989 i 1991)."

 

Fot. Jacek Bis Korbania

 

Bieszczadzki Park Narodowy to największy park górski w naszym kraju, swoim zasięgiem obejmuje wszystkie stworzone przez naturę połoniny. Powstał w 1973 r. i został pośrednio założony przez...Tatrzański Park Narodowy. Był kilkakrotnie powieszany, obecnie liczy 29 202 ha. Park ma charakter leśny, prawie  80 % zajmują lasy, przede wszystkim buczyna karpacka, 20 % stanowią połoniny i tzw. "kraina dolin", czyli tereny wysiedlonych wsi, które w posiadanie wzięła natura. Nasz park słynie z tego, że posiada największe  w kraju obszary ochrony ścisłej, bo aż 63 % jest bezwzględnie chronionych połonin i lasów. Słynie z bioróżnorodności, mamy 230 gatunków kręgowców, w tym 58 gat. ssaków, 140 gat. ptaków, 780 gat. roślin naczyniowych. Park jest bardzo dobrze udostępniony turystycznie, posiada aż o. 140 km szlaków z dobrą infrastrukturą szlakową, w tym ze słynnymi już toaletami ekologicznymi typu alpejskiego. Więcej o BdPN http://www.grupabieszczady.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=25&Itemid=33

Fot. Arek Bulanda Wracające żurawie nad Bieszczadami http://awiator.blogspot.com/2016/

 

Ciśniańsko-Wetliński Park Krajobrazowy o pow. 51013,75 ha jest obszerną,  zachodnią otuliną Bieszczadzkiego Parku Narodowego i łączy w sobie cechy Karpat Wschodnich i Zachodnich. Powstał w 1992 r. na terenie gmin: Cisna, Baligród, Komańcza, Solina i Zagórz. Cześć jego obszaru wchodzi w Leśny Kompleks Promocyjny "Lasy Bieszczadzkie. Ma przeważnie charakter leśny, ale i tu występują połoniny ale o charakterze antropogenicznym. Są one skoncentrowane w masywie Jasła dominującego m.in. nad Cisną. Odwaniają go typowe rzeki górskie: Solinka z Wetlinką, Osława, Hoczewka słynące z pięknych przełomów,  porohów skalnych, małych wysp śródrzecznych i kamieńca. Na osobną uwagę zasługuje Rabski (Rabiański) Potok. To kraina ssaków i ptaków puszczańskich słynąca z bioróżnorodności. Na terenie tego parku krajobrazowego występuje 940 gat. flory naczyniowej, w tym ciemiernik purpurowy, na uwagę zasługuje 170 gatunków górskich. Więcej informacji na

http://www.grupabieszczady.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=91&Itemid=102

 

Fot. Bartek Grudziński Jeleń w ekotypie karpackim na tle lasu o charakterze naturalnym

 

Park Krajobrazowy Doliny Sanu obejmujący swoim zasięgiem część doliny Sanu uchodzi za jeden z najbardziej malowniczych i cennych przyrodniczo w naszym kraju. To jedna z głównych enklaw dzikiej przyrody w Europie, prawie bezludny korytarz ekologiczny, gdzie szczególnie zimą koncentrują się ssaki puszczańskie z żubrami linii nizinno-górskiej na czele. To tu występuje wszystkie rodzime gatunki węży, w tym największa w kraju populacja węża Eskulapa. Park o pow. 28 718 ha powstał w 1992 r. na terenie gmin Lutowiska, Czarna i Solina. Jego osią jest San, ciągnie się od granicy z Ukrainą, od  Sokolik Górskich aż po Jezioro Solińskie. To na jego terenie leżą np: nieistniejące wsie:  Łokieć, Dydiowa, Żurawin, Krywka, Hulskie, Krywe, Tworylne. To słynna opisana przez naukowców Bieszczadzkiego Parku Naukowego "kraina dolin" - teren wysiedlonych wsi, które w posiadanie wzięła przyroda.


http://www.grupabieszczady.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=178&Itemid=191

 

Fot. Jacek Bis Panorama na dolinę Sanu z Bukowego Berda

 


 

MRB "Karpaty Wschodnie"

http://www.grupabieszczady.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=223&Itemid=230

 

Fot. Jacek Bis Okolice Sianek po stronie ukraińskiej

 


 

Park Krajobrazowy Gór Słonnych w założeniach miał być otuliną projektowanego Turnickiego Parku Narodowego. Parku, który mimo iż jest potrzebny w polskim systemie ochrony przyrody (to m.in łącznik pomiędzy Bieszczadzkim Parkiem Narodowym, a Roztoczańskim Parkiem Narodowym) i pierwsze postulaty ochrony okolic Arłamowa były wysuwane w okresie międzywojennym nigdy nie powstanie. To m.in. jeden z najlepszych terenów łowieckich w Europie. Został utworzony w 1992 r. na powierzchni 56 032 ha w części Gór Sanocko-Turczańskich, chroni m.in.  Góry Słonne, Ostry Dział, Kamienną Lawortę. Obejmuje swoim zasięgiem gminy: Lesko, Olszanica, Ustrzyki Dolne, Sanok, Tyrawa Wołoska i miasto Sanok. To teren jak na warunki południowego Podkarpacia gęsto zaludniony ale jednocześnie króluje tu dzika przyroda. Najcenniejsze fragmenty są objęte ochroną rezerwatową, o rezerwatach piszę poniżej.

 

Fot. Agata Magdalena Niebieszczańska Okolice Leszczowatego

 


 

Natura 2000 Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków i Specjalnej Ochrony Siedlisk "Bieszczady" PCL 180001

 

Fot. Arek Bulanda http://awiator.blogspot.com/2016/

 


 

Natura 2000 Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków "Góry Słonne" PLB 180003

 

Fot. Jacek Bis Bocian biały i orlik krzykliwy

 


 

 

Natura 2000  Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk "Góry Słonne" PLH 180013

 

Fot. Maciej Szpiech

 


Natura 2000 Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk "Dorzecze Górnego Sanu" PLH 180021

 

 

Fot. Tomasz Dacko

 


Natura 2000  Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk "Moczary PLH 1800

 

 

 

 


Natura 2000 Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk "Sanisko w Bykowcach" PLH 180045

 

 

 

 


 

 

Obszar Chronionego Krajobrazu

 

 

Fot. Tomasz Dacko

 


 

Najcenniejsza część Bieszczadów jest jak wspomniałam objęta ochroną w ramach parku narodowego. Pozostała część cennych ekosystemów zyskała ochronę w postaci rezerwatów przyrody. W regionie mamy 12 ustanowionych rezerwatów przyrody i kilka planowanych od lat. W większości są to rezerwaty chroniące tak naprawdę lasy, wśród nich są typowo  leśne jak i florystyczne chroniące np. cisy czy olszę zieloną czy przyrody nieożywionej . Do rezerwatów florystycznych należy: "Cisy na Górze Jawor", "Woronikówka" i "Śnieżyca w Dwerniczku".   Mamy tylko dwa rezerwaty przyrody nieożywionej "Gołoborze" i "Zwiezlo"  oraz trzy krajobrazowe: "Przełom Osławy pod Duszatynem". "Sine Wiry" i "Krywe".  Rezerwat "Krywe" mimo iż powstał jako ostoja dla węża Eskulapa jest rezerwatem krajobrazowym. Część rezerwatów weszła w skład Bieszczadzkiego Parku Narodowego, wśród nich torfowiskowe. Poza pakiem jest tylko "Zakole".

Przed postaniem i poszerzeniem BdPN mieliśmy rezerwaty: "Puszcza Bieszczadzka nad Sanem" - to był swego czasu największy rezerwat w dawnym województwie krośnieńskim, chronił 506 ha puszczy karpackiej w dolinie Tworylczyka, "U źródeł Solinki" - o pow. 344 ha u stóp Rawek i Kremenarosa, "Wetlina" - 111 ha lasów o charakterze pierwotnym w obszarze źródliskowym Beskidnika (to okolice Rawek), "Przełom Solinki"- chronił 3 ha odcinek przełomowy tej rzeki (to okolice Moczarnego), "Połonina Wielka i Mała Rawka" - objęto 52 ha połonin w tej części pasma granicznego. Torfowiska były chronione w rezerwatach: "Wołosate"- sama nazwa wskazuje, gdzie był , oraz w dolinie Sanu: "Dźwiniacz", "Litmierz", "Łokieć",  "Tarnawa".

Najdłużej rozważa się powołanie rezerwatu "Przełomy Solinki", który miałaby chronić przełomowy odcinek Solinki na odcinku od Dołżycy do Polanek, miałby chronić samo koryto rzeczne jak i skalne brzegi wraz z porastającym je lasem.

 

Fot. Maciej Szpiech Dolina Moczarnego

 


 

"Cisy na Górze Jawor" to jeden z najstarszych rezerwatów w naszym kraju, powstał jeszcze w okresie międzywojennym. Właściciel terenu Jan Wiktor wyraził zgodę na ochronę kilkuset cisów,  utworzony w 1935 r. rezerwat miał powierzchnię 3,36 ha. Obecny powstały w 1957 r. ma ciut mniejszą powierzchnię i liczy sobie  3,02 ha. Zajmuje stromiznę na stoku góry Jawor, leży w uroczysku na terenie maleńkiej wsi Kołonice. Chroni 234 cisy, w większości w formie drzewiastej ukryte w buczynie karpackiej. Na terenie obecnego rezerwatu w  uroczysku Piekło miały miejsce wyjątkowo okrutne walki w czasie I wojny św. Więcej na ten temat pisze w  prezentacji o rezerwacie "Cisy na Górze Jawor"

 

http://www.grupabieszczady.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=206&Itemid=213

 


 

"Gołoborze" "Łuska Bystrego" to swoista ciekawostka geologiczna rozciągająca się obok Baligrodu, w dolinie Rabskiego Potoku. Słynie m.in. z unikatowych, częściowo pokrytych lasem gołoborzy znajdujących się na stokach m.in. Kamiennej Góry czy Patryi. Część gołoborzy została zniszczona, na stokach Kamiennej znajduje się  potężna pryzma kamieni, są to pozostałości po gołoborzu zniszczonym prawdopodobnie po II wojnie św. Ta ciekawostka została w 2017 r. przez Nadleśnictwo Baligród udostępniona turystycznie. Na szczęście nastąpił kres zniszczeń, ta część nadleśnictwa została zupełnie wyłączona z gospodarki leśnej. Najbardziej znane i dobrze wykształcone gołoborze zostało objęte w 1969 r. ochroną rezerwatową. Na pow. 13.90 ha powstał rezerwat przyrody nieożywionej "Gołoborze", obejmuje on stok bezimiennej góry na wysokości 540-610 m n.p.m.  Pokrywają go leżące luźno różnej wielkości  bloki skalne dochodzące do  1 m o grubości ok 30 cm.  Ciekawostką są tutaj podobnie jak w całej "Łusce Bystrego" związki arsenu: regealu i aurypigmentu. 27 % rezerwatu stanowi gołoborze, resztę zbiorowiska leśne. Rezerwat udostępniony jest turystycznie, wiedzie do niego mostek i ścieżka, obok wejścia jest studnia z wodą mineralną. Więcej o rezerwacie możecie poczytać tu: http://www.grupabieszczady.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=109&Itemid=136

 

Fot. Robert Mosoń

 


 

 

"Hulskie im. Stefana Myczkowieckiego"

 

Fot. Marek Kusiak Groszek wschodniokarpacki

 


 

"Krywe"

 

 

 

 

Fot. Robert Mosoń

 


 

"Olsza kosa w Stężnicy"

 

 

 

 


 

"Olsza łęgowa w Kalnicy"

 

http://www.grupabieszczady.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=130&Itemid=132

 

Fot. Marek Jurek

 


 

"Przełom Osławy pod Duszatynem"

 

 

http://www.grupabieszczady.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=32&Itemid=35

 

Fot. Robert Mosoń

 


 

"Sine Wiry"

 

Fot. Robert Mosoń "Sine Wiry"

 


"Śnieżyca

 

http://www.grupabieszczady.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=115&Itemid=116

 

Fot. Jacek Bis

 


 

"Woronikówka" zwana swego czasu "Cisy na Górze Walter" to florystyczny rezerwat przyrody ustanowiony w 1989 r. na powierzchni 14,84 ha. Chroni naturalne stanowisko cisów położone na wysokości 625-800 m n.p.m. na północnym, stromym stoku Woronikówki.  Cisy rosną pod koronami jodeł, buków i jaworów, dominuje tu zespół żyznej buczyny karpackiej. Występuje tu 113 gatunków roślin naczyniowych, ciekawostka są gatunki subborealne: konwalijka dwulistna, wietlica samicza, szczawik zajęczy oraz wysokogórskie: ostrożeń wschodniokarpacki, okrzyn karpacki, wrotycz baldachogroniasty Klusjusza. Na uwagę zasługują także da wiązy o charakterze pomnikowym. Ten rezerwat trudno dostępny turystycznie, to nic, że przez okolice wiedzie szlak turystyczny (prawie 2 km "ścianka" robi swoje) to ostoja zwierzyny, w tym ssaków i ptaków puszczańskich. Warto wspomnieć i o ścieżce edukacyjnej wiodącej ze szczytu do rezerwatu, jest praktycznie nieznana.

 

Fot. Zbigniew Lubecki

 


 

"Zakole" - torfowiskowy rezerwat przyrody to jedno z najmniej znanych miejsc w Bieszczadach. Znajduje się tuż obok granicy z Ukrainą w Dolinie Górnego Sanu w gminie Lutowiska, w pobliżu Żurawina. Chroni holoceńskie torfowisko wysokie - jedno z najrzadszych zbiorowisk roślinnych w naszym kraju. Wato wiedzieć, że w tej części doliny Sanu w po 1970  r. utworzono kilka rezerwatów torfowiskowych: "Dźwiniacz", "Tarnawa", "Litmierz" i "Łokieć" oraz "Zakole", w 1999 r. pierwsze cztery zostały włączone do Bieszczadzkiego Parku Narodowego. Torfowisko tworzą mchy z podklasy torfowców, powierzchnię porastają borówka bagienna, borówka czarna, borówka brusznica, żurawina błotna, bagno zwyczajne, bagno zwyczajne, bażyna czarna. Na przesuszonych miejscach występuje chrobotek. Występuje tu 24 rośliny naczyniowe, 17 mszaków i 1 gatunek porostów. Na torfowisku można pojawiają się ptaki i ssaki puszczańskie, w tym niedźwiedzie.

 

Fot. Robert Mosoń Wełnianka pochwowata

 


Zwiezło


http://www.grupabieszczady.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=33&Itemid=49

Fot. Robert Mosoń

 

 


 

Góry Sanocko-Turczańskie i okolice pod względem przyrodniczym są niezmiernie interesujące. W związku z tym, że mamy tu charakterystyczną dla Karpat rusztowo-kratową rzeźbę terenu (równolegle biegnące grzbiety górskie  poprzecinane licznymi tzw. v-kształtnymi potokami, dwa piętra roślinne: pogórza i regla dolnego, dużą lesistość, sporą bioróżnorodność, nie do końca przekształcone cieki wodne, więc dominują tu rezerwaty leśne. Nawet jedyny nasz rezerwat faunistyczny "Bobry w Uhercach" chroni także koryto Olszanki wraz z otaczającym je łęgiem.  Rezerwaty są skoncentrowane wokół Jeziora Myczkowieckiego, Gór Słonnych, w tym słynnego szybowiska w Bezmiechowej, oraz pasma Turnicy. Większość z nich powstała także po to aby ograniczyć presję człowieka na  tereny o dużych walorach przyrodniczych.

 

 

Fot. Jacek Bis Śnieżyca wiosenna w dolinie Stebnika

 


 

"Bobry w Uhercach" to jedyny faunistyczny rezerwat na naszym terenie. Powstał w 1994r na pow. 27,12 ha  na terenie dawnej żwirowni na rzece Olszance. Bobry same wybrały sobie ten teren przenosząc się  z przygotowanego przez ludzi żeremia na styku Bieszczadów i Beskidu Niskiego. Przepłynęły 40 km i od razu z korzyścią dla wszystkich zaczęły przeobrażać swoje otoczenie, rozmnażać się i kolonizować całą okolicę. Rezerwat jest częścią lokalnego korytarza ekologicznego, zwierzęta wędrują na całej długości cieku wodnego wykorzystując łęgi, w tym olszynkę karpacką. Najłatwiej o tym można przekonać się obserwując ślady bytowania wielu gatunków, w tym wilków pod mostem nieopodal rezerwatu. Pod względem florystycznym jest tu dosłownie misz masz, albowiem obok siebie rośną rośliny górskie reglowe, wodne, szuwarowe, ruderalne, łąkowe, zaroślowe. Okolice rezerwatu polecam jesienią kiedy kwitną tu łany zimowitu jesiennego.

 

Fot. Andrzej Banach

 


 

"Buczyna w Wańkowej" to niezbyt znany leśny rezerwat położony w Górach Słonnych, na ich krańcu, czyli  na południowo-wschodnich  stromych stokach schodzących w dolinę Wańkówki (Olszanki). Tę część Gór Słonnych tuż nad rzeką my miejscowi nazywamy Jałownicą. Rezerwat słynie z bioróżnorodności, na pow. 98,68 ha chroni pozostałości po puszczy karpackiej w postaci buczyny karpackiej, grądu i łęgu. Tutejszy las charakteryzuje się dużym stopniem naturalności zbiorowisk roślinnych. Część drzew ma charakter pomnikowy.  Występuje tu 199 gatunków roślin naczyniowych, w tym 15 chronionych, są tu duże skupiska ciemiężnicy zielonej, czosnku niedźwiedziego, obrazków alpejskich. To kraina ssaków puszczańskich, rezerwat który zamieszkują niedźwiedzie (już za rezerwatem jest zamontowana prywatna fotopułapka, która w ciągu kilku godzin zarejestrowała 6 niedźwiedzi, w tym matkę  z dwojgiem młodych i naszego młodzika, który w okolicy ciut rozrabia strasząc grzybiarzy i rozbijając pasieki), wilki, ryś, żbik itd. Non stop natrafiam na ślady ich bytowania, czasami drastyczne jak kości ofiar wilków, zdarzyło mi się już na grzybobraniu w pobliżu rezerwatu "pogadać" z niedźwiedziem. Tuż obok rezerwatu jest prawnie chronione gniazdo orlika orlika. W Olszance często żeruje bocian czarny, który gniazduje w Górach Słonnych.

 

Polecam prezentację Olszanica i okolice, tu są opisane walory przyrodniczej tej części Gór Słonnych http://www.grupabieszczady.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=278&Itemid=344

 

Fot. Arek Bulanda

 

 


 

"Cisy w Serednicy"

 

"Cisy w Serednicy" http://www.grupabieszczady.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=185&Itemid=190

 

 


 

"Chwaniów"

 

Fot. Jacek Bis Gałązka buka

 


 

 

"Dyrbek"

 

 

Fot. Robert Mosoń

 

 


 

"Góra Sobień"

 

 

Fot. Robert Mosoń

 


 

"Grąd w Średniej Wsi"

 

Zapraszam do Średniej Wsi http://www.grupabieszczady.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=92&Itemid=98

 

Fot. Ewa Dudzińska-Szybowska Droga wiodąca pod rezerwatem

 

 


 

"Koziniec"

 

Fot. Tomasz Dacko Panorama z Kozińca

 


 

"Na Opalonym"

 

 

Fot. Jacek Bis

 


 

"Na Oratyku"

 

 

Fot. Jacek Bis

 


 

"Nad Jeziorem Myczkowieckim"

 

Fot. Tomasz Dacko

 

 


 

"Nad Trzaciańcem"

 

Fot. Tomasz Gołkowski

 


 

 

"Polanki"

 

Fot. Ewa Dudzińska-Szybowska

 


 

"Przełom Sanu pod Grodziskiem"

 

Zwierzyń

http://www.grupabieszczady.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=226&Itemid=233

 

Fot. Tomasz Dacko Rezerwat od strony Jeziora Myczkwieckiego

 


 

"Turnica"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Polecamy

 

Fot. Robert Mosoń Beniowa

 

Beskidzka przyroda

http://www.grupabieszczady.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=273&Itemid=339

 

Fot. Maciej Szpiech Okolice Moszczańca

 

PN Poloniny

http://www.grupabieszczady.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=19&Itemid=19

 

Polecam artykuł dr hab. Grzegorza Piątka

OCHRONA I RESTYTUCJA GÓRSKICH I PODGÓRSKICH LASÓW ŁĘGOWYCH

Abstrakt

Na strukturę i roślinność górskich lasów łęgowych największy wpływ wywiera woda przepływowa rzek. Szybkość i zmienność amplitudy górskich pływów determinuje dynamizm i otwartość zbiorowisk nadrzecznych. Dzięki temu łęgi górskie należą do najbogatszych i najbardziej zróżnicowanych florystycznie zespołów leśnych. Niewielkie znaczenie produkcyjne, przy dużej roli pozaprodukcyjnej predystonuje te zbiorowiska do grupy chronionych w sieci Natura 2000.

http://www.grupabieszczady.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=260&Itemid=326

 

Fot. Jacek Bis Dolina Wisłoka

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Polecamy PN "Połoniny"

http://www.grupabieszczady.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=19&Itemid=19

 

...................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.............

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..............

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...........

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...............

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.......................